யாழ்ப்பாணம் - காங்கேசன்துறை சீமெந்து கூட்டுத்தாபனத்திற்கு சொந்தமான 187.56 ஏக்கர் காணியை பொதுமக்களின் பயன்பாட்டிற்கு விடுவிப்பதற்கு பாதுகாப்பு அமைச்சு எடுத்துள்ள தீர்மானம், அரசாங்கத்தின் நல்லிணக்கப் பயணத்தில் மிகவும் சாதகமான நடவடிக்கை என ஐக்கிய சமாதான கூட்டமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் கலீலூர் ரஹ்மான் தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த விடயம் தொடர்பில் ஊடகங்களுக்கு இன்று(05.10.2026) விடுத்துள்ள அறிக்கையிலேயே அவர் மேற்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில்,
காங்கேசன்துறை சீமெந்து கூட்டுத்தாபனத்திற்கு சொந்தமான 187.56 ஏக்கர் காணியை விடுவிப்பது என்பது வெறுமனே ஒருகாணித்துண்டை விடுவிப்பது மட்டுமல்ல, பல தசாப்தங்களாக போரினால் இழந்த மக்களின் வாழ்வு, வாழ்வாதாரம் மற்றும் கிராமங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் செயல்முறையின் ஒரு முக்கிய மைல்கல் ஆகும்.
எனவே இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள் மேலும் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும், அது வடக்கிற்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படாமல் முழு நாட்டிற்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக அமைய வேண்டும்.
இந்த நிகழ்வு எமக்கு ஒரு ஆழமான யதார்த்தத்தை காட்டுகின்றது. காணிப் பிரச்சினை ஒரு சமூகத்திற்கு மட்டும் உரியதல்ல.
வடக்கில் தமிழ் சமூகம், போர் வலயம் மற்றும் உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களின் கீழ், இருந்த தமது காணிகளை விடுவித்துக் கொள்வதற்கு பல தசாப்தங்களாக போராடியுள்ளனர், அதற்காக மிகவும் வலுவான ஒரு வழிமுறையை அவர்கள் கட்டியெழுப்பியுள்ளனர்.
கிராம மட்டத்தில் சிவில் அமைப்புகள், விவசாய மற்றும் மீனவ அமைப்புகள் தொடங்கி நாடாளுமன்ற பிரதிநிதித்துவம் வரையிலான அரசியல் தாக்கம், நீதிமன்றத்தில் அடிப்படை உரிமை வழக்குகள் மூலமான சட்டப் போராட்டம், புலம்பெயர் சமூகம் மற்றும் சர்வதேச ஊடகங்கள் மூலம் சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்தல் என நான்கு வழிகளிலும் ஒரே நேரத்தில் செயல்பட்டதால் தான் காங்கேசன்துறை போன்ற வெற்றிகளைப் பெற முடிந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக வடக்கு - கிழக்கு முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு அத்தகைய பொதுவான வழிமுறை இல்லை.
கடந்த 1990 இல் வடக்கிலிருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர், மன்னார் மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தில் தமது பூர்வீக காணிகளையும், கிழக்கில் மூதூர், கிண்ணியா, திரியாய், கந்தளாய், உகனை மற்றும் அம்பாறை பகுதிகளில் தமது விவசாய காணிகள், நன்கொடையாக வழங்கப்பட்ட காணிகள் மற்றும் பள்ளிவாசல் காணிகள் என ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர்களை இழந்த மக்களால் இன்றும் தமது காணிகளுக்குச் செல்ல முடியவில்லை.
சிவில் அமைப்புகள் இருந்தாலும் அரசியல் பிளவுகளால் ஒரே குரல் இல்லாதிருப்பதும், சட்டப் போராட்டத்திற்கு தேவையான ஆவணங்கள், வரைபடங்கள் மற்றும் கூட்டு நிதி இல்லாதிருப்பதும், சர்வதேசத்திற்கு சமர்ப்பிக்கக்கூடிய எழுத்துப்பூர்வ அறிக்கை இல்லாதிருப்பதும் அவர்களின் பிரச்சினைகள் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதற்கு காரணமாகும்.
பெரும்பாலும் பேசப்படாத மற்றொரு தரப்பு சிங்கள சமூகம். வடக்கு - கிழக்கு எல்லைக் கிராமங்களில் உள்ள சிங்கள விவசாயிகள், அபிவிருத்தித் திட்டங்களால் காணிகளை இழந்த தெற்கைச் சேர்ந்த மக்கள் மற்றும் போரின் காரணமாக வடக்கிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த சிங்கள குடும்பங்கள் ஆகியோரும் திருகோணமலை, வவுனியா, அனுராதபுர எல்லைக் கிராமங்கள் மற்றும் மகாவலி பிரதேசங்களில் தமது காணி பிணக்குகளை தீர்த்துக் கொள்ள முடியாமல் உள்ளனர். அவர்களும் அதே வேதனையின் பங்காளிகள் தான்.
எனவே யாழ்ப்பாணத்தில் காணி விடுவிப்பை ஒரு போட்டியாக அல்லாமல் உரிமையை மீண்டும் வழங்குவதாகவே பார்க்க வேண்டும். ஒரு சமூகத்திற்கு தீர்வு கிடைக்கும்போது மற்ற சமூகங்களுக்கு அந்த தீர்வு கிடைக்காமல் போவது நல்லிணக்கத்திற்கு தடையாகும்.
இதற்கு தேவைப்படுவது இன, கட்சி மற்றும் பிரதேச பேதமின்றி கூட்டு இணக்கத்துடன் கூடிய தேசிய செயல்திட்டமாகும். சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் என மூன்று சமூகங்களினதும் காணிப் பிரச்சினைகளை ஆவணப்படுத்தி வரைபடமாக்கும் சுயாதீன தகவல் மையம் ஒன்று, அனைத்து கட்சிகளையும் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் "எமது சமூகத்தின் காணிகள் மட்டுமல்ல, இழந்த அனைவரின் காணிகளும்" என்ற கொள்கைக்கு இணங்குதல் மற்றும் வடக்கு - தெற்கு சட்டத்தரணி சமூகம், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் சிவில் அமைப்புகள் ஒன்றிணைந்து பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிக்கு இனம் பாராமல் சட்ட உதவி வழங்கும் ஒத்துழைப்பின் மூலம் மட்டுமே இந்த பிரச்சினைக்கு நிலையான தீர்வு கிடைக்கும் என்றார்.
